Yazmak, okuduklarından düşünen bir beyin yerine, içine yönelen bir beynin kendi mağrifetlerini ve incilerini döktüğü bir fiildir aziz dostum.

Yazmak, Ruh’un dilini dökmektir. Açılmaktır aslında ummansız denizlere özgürce…

Yazma’nın iyisi kötüsü olmaz. Yazdınmı bir işaret bırakırsın Dünya’ya kendinle ve gördüklerin, yaşadıklarınla ilgili…

Bunlara değinmiştik ilk denemede…

İşte yazma’nın uçsuz bucaksız anlatım zenginliği birazda kullandığınız dil’in ifade zenginliği ile sınırlanır ancak siz; bir zamanlar atalarınızın yaptığı gibi yeni kelimeler türetip, üreterek üzerine çıkarsınız ve gerçek anlamda zenginlikler katarsınız dile ve düşüncelerinize…

Yeni bir kelime türetmek ve üretmek basit olduğu kadar zordur. Tıpkı hayatta herşeyin ve hepimizin basit ve zor tarafları olduğu gibi…

————– Karşımdasın ayna, yine karşımda

—————————– Sanki karşına çıkan asıl ben değilmişim gibi…

Niyetin Nedir Ayna ?

                                        Bana göstebilicen mi kendimi,

gözlerimden daha iyi…………………………………………………………………………………?

Ey hayat yolcusu!

Düşünmek ile Düş’ünmek arasında büyük farlar vardır lakin hem Düşün, hem Düş’ünün her ikiside lazım bizlere.

İşe bir not defteri ve kurşun kalem ile başlayabilirsin. Düş’ün defterin olsun. Aklına gelen, ruhunun estirdiği iyi, kötü herşeyi cesurca yaz ki, şeytanlarını ve meleklerini görebilesin.

Ne kadar iyi şeyler istemişsin, nelere kızmışsın, yıllar önce ne kadar kötü ve nekadar iyi olmuşsun şöyle bir bak gerçek sen’e ve kendini çok daha üstün özelliklerle modifiye edebilirsin artık sen.

Düşünmekte önem arz eder hayatta, herşeyi düşünmek bir olay anında ve doğru olanı ayırd edebilmek akılsa eğer, akıl öğrendiklerini anlayarak, onları analiz edip, kendisi için iyi olanları ayırt ederek ve uygulayarak gelişebilir.

Düşünelim.

Düş’ünelim birde. Çünkü düşlemek yapmak yarısıdır ancak ne yapacağımız kadar önemlidir. Yapacağımız hedefleirmizi düşleriz önce sonra gerisi gelir.

Düşleyelim.

“Yazmak” üzerine yazacağım ilk deneme ile başlangıç yapıyoruz.

Ve eğer seninde Yazmak üzerine yazacağın şeyler olursa sende bu yazını bana postalayarak burada yayınlayabilirsin…

Yazmak çok güzeldir. Binlerce yıldır yazar insan.Yazmaya başlamadan önce çok ciddi bir süreç yaşamıştı. Hatırlar mısın?

Önce garip garip sesler vardı ortada. Canı yandığında, kızdığında, sevindiğinde… Homurtularla, ince ve kalın ses tonlarıyla derdini anlatıyordu insan tıpkı bir hayvan gibi.

Sonra nitelemeye başladı her şeyi. Her nesneye belirli isimler vererek bunları niteledi… Duygularını niteledi…

Ve çalıştıkça gelişen beyin evrimleşmeye başladı. Söz dağarcığı genişledikçe konuşmayı öğrendi insan.

Ancak bir eksiklik vardı…

Her insan atalarının sözlerini bir sonraki kuşağa eksiksiz olarak geçiremiyordu.

Kendince bir şeyler katıyordu yada bazı şeyleri atlıyordu. Katmak değil belki ama eksiklikler insanı yeni bir şeyler icat etmeye yöneltti.

Ve işaretleri buldu insan. Böylece sesle nesnelleştirdiği hayatı, çıkardığı seslere işaretler bularak görüntülü bir hale dönüştürdü. Ve ilerleyen süreçte işaret dili, alfabeye dönüştü.

İşte binlerce yıldır insanoğlu bu en büyük keşiflerinden birisi sayesinde sürekli gelecek kuşaklarına yatırım yapıyor.

Sürekli gelişiyoruz ve bilgi havuzumuz zamanla birlikte sürekli olarak derinleşiyor.

Yazı sayesinde toplumlar geçmişlerini sürekli olarak canlı tutmayı başardılar ve geçmiş bilgi birikimlerini aktardıkları yeni kuşaklar bu bilgileri uygularken, üzerine yeni bilgiler ekleyerek gelişimlerinde hep daha ileri adım atmayı başardılar. Düşünce serbestçe elden ele dolaşarak, olumlu paylaşımlar bilginin doğruluğunu onayladı veya gereksizliğini kanıtladı…

Bu günün toplulukları, hemen her konuda sahip oldukları birikimleri yazının icadına ve akıllı atalarına borçlulardır.

Yazmak çok büyük bir kabiliyet gerektirmez. Yazmaya başlamak için ihtiyacımız olan üç şey vardır.

1- kalem 2- kağıt 3- düşünce… Yazma kabiliyeti, yazdıkça kendiliğinden gelişmektedir.

Evet genç dostum, kendi yazdıklarımı gözden geçirdiğimde az önce yukarıda bahsettiğim gelişimi gördüm.

Üstelik yazmak sadece yazma kabiliyetimi değil, kendimi ifade edişimi de geliştirmiş. Şimdi çok daha iyiyim.

Ancak asıl bir yararı var ki, o da; düşünceler üzerindeki etkisi.

Yazı yazdığımdan bu yana kendimi daha iyi tanımaya ve yazdığım yazıları okudukça psikolojimi, kişiliğimi, yanlış ve doğru yanlarımı o kadar açık görmeye başladım ki, kendi kişiliğimi ve düşüncelerimi istediğim gibi şekillendirebilecek yeni bir güce sahip oldum. Bunu sende yapabilirsin. Çok kolay.

Tek yapman gereken yazmak ve daha çok yazmak.

Zamanla göreceksin ki yazdığın her şey -olumlu yada olumsuz olsun- bütünde, kişisel gelişimine doğrudan etki etmiş olacak.

Havadan sudan bile yazsan, senin yaşanmışlığının, geçmişinin, sevdiğin ve ya sevmediğin şeylerin bütünüyle kağıtlara yansıdığını keşfedeceksin genç dostum. Eleştiren bir zihnin olacak …

Kendini tanıyacak ve kendini çok daha başarılı bir şekilde yapılandıracaksın.

İşte yazmanın güzelliği tam olarak budur.

Tabii bu benim kişisel düşüncem.

Yazdıkça kendimi iyi hissediyorum. Örneğin bir sorunum olduğunda bunu kalem ve kağıdım yardımıyla işliyorum. Beni sıkan düşünceleri, olayla ilgili bakış açılarımı yazıyorum, eksileri ve artıları sıralıyorum ve bir süre sonra tekrar okuyarak bunları yeniden zihin süzgecinden geçiriyorum. Böylece olayla karşı karşıya kaldığım o ilk anda neleri bir anlık sinirle düşünmüş olduğumdan tut da hangi düşünceleri ve hisleri hala sabit olarak yaşadığımı görebiliyorum. Böylece yanlış ile doğruyu, gerçek ile kuruntuyu birbirinden ayırmış oluyorum. Ve karşımdaki olay hakkında elimde daha kesin veriler oluyor ve çözüm üretmekte yaşadığım kolaylığın yanısıra, tecrübe hanesine de yeni bir zenginlik katmış oluyorum.

Düşünce yada fikirlerimizi tabii ki  sadece aklımızdan tutarak da geliştirebiliriz. Ancak birçok insanın düşünceleri bölük pörçük bir şekilde tıpkı geceleyin gökyüzünde kayan yıldızlar gibi bir anda parlar ve sönüverir. İnsan bu fikir antremanı sırasında ancak ve ancak en önemli gördüğü fikirleri aklında tutar. Bu fikirler her zaman doğru olmayabilir. Örneğin bir anlık sinir ile düşünüyorsa buradan kötü bir çıkarımda bulunmuş olacağı için aklına gelen kötü fikir uygulamaya dökülebilir. Oysa aklından geçenleri kağıda döktüğünde arkada kalan ince fikirler çok daha yapıcı ve problem çözücü sonuçlar içeriyor olabilir.

İşte bunun için akıldan düşünmek yerine yazıya dökülmek çok daha verimli sonuçlar verir.

Eleştirel yaklaşımlar sürekli olarak olayları ve ya durumları sorgular. Çünkü insan düşünen ve sorgulayan bir varlıktır. Bu arkadaş ilişkilerinden tutunda, cansız varlıklarla olan ilişkilerimize kadar her daim aynıdır. Sürekli olayları kendi açımızdan algılar ve buna göre yorumlarız. Eğer bir olay bizim öğrenmişliğimiz ile çatışıyorsa bu durumu negatif olarak yaftalama eğilimine gireriz. Oysa yazı yazdığımız zaman, bakış açılarımız çoğalmaya başlar. Bu çoklu bakış açısı kazancı bir süre sonra düşünce sistemimize işler. İşte bu andan itibaren empati yeteneğimiz sözel ilişkilerimize de damgasını vurmaya başlayacaktır. Dahası bu kabiliyet ile insan ilişkilerimiz, hitabet yönümüz, ikna kabiliyetimiz, kendini ifade edişimiz inanılmaz ölçüde güçleneceğinden, yazı yazmak hayatımızın bütününe çok olumlu katkılarda bulunacaktır.

İşte yazı yazmayı bu yüzden çok ama çok sevdim genç dostum. Bence herkes biraz yazar olmalı.

Yazar olmak, illa tüm yazılarımızın geniş kitleler tarafından okunması ve takdir edilmesi demek değildir.

Yazar olmak: İnsanın kendi düşüncelerini, duygularını ve bilinçaltını daha iyi anlaması ve kendini ifade yeteneğini basitçe geliştirmesi ve daha iyiyi arayan filozofik ruh hali demektir bence…

İşte bu yüzden yazıyorum, sizlerle paylaşmak için yazıyorum, düşünmek ve daha çok bakış açısı geliştirmek için yazıyorum, kendimi anlamak, başkalarını daha iyi anlamak için yazıyorum, ifademi, sohbetlerimi zenginleştirmek için yazıyorum.

Yazdıkça gelişiyorum, yazdıkça görüyorum, yazdıkça daha çok merak ediyor ve daha çok öğreniyorum.

Yazı yazmak çok yararlı ve çok güzel bir deneyimdir.

Bu Muhteşem Deneyimi… Sen De Denemelisin Genç Dostum!